ฉันไม่อยากกล่าวคำว่าอำลา ฉันใช่มาโอดครวญหรือชวนให้ลุ่มหลง

เพียงลมลมที่ผ่านเลยก็เลยไป

เหมือนน้ำ หลากล่องลงไม่คืนหลัง น้ำก็ยังชุ่มเย็นเป็นสายน้ำ

ไม่เคยขาดไม่ไหลคืนคือความจริง

เราพบกันมี เรื่องราวเล่ากันฟัง เป็นเหมือนดั่งภาพเขียนที่เสกสรร

บรรยากาศที่ดีและจริงใจ

*แม้ไม่มีพยานคำมั่นฤาสัญญา

อย่ารอเวลาให้ ล่วงเลยร่างกายจะร่วงโรย

จงโบกโบยโผบินแม้เหน็บหนาว

ใช่ว่าเราจะจาก กันนิรันดร์ไป

จงโบกโบยโผบิน แม้เหน็บหนาว

ใช่ว่าเรา … จะจากกันนิรันดร์ไป

วันที่ฟ้า อยู่ใต้ฝ่าเท้า จากเมฆขาวมองลงมาเบื้องล่าง ปีกในหัวใจเรากาง ฟ้าว่ากว้าง…ไม่กว้างกว่าใจ

น้ำย่อมเป็นของปลา ฟ้าย่อมเป็นของนก คนบนฟ้าเป็นเรื่องตลก เรื่องโกหกในจินตนา

หากมนุษย์ หยุดความฝันสิ้น โลกคงเป็นเพียงก้อนหินไร้ค่า จากบนดินบินขึ้นไปบนฟ้า ให้ศรัทธานำทางเราไป

เหนือพื้นดินยังมีท้องนภา เหนือแผ่นฟ้ามีประวัติศาสตร์ไทย เขียนตำนานด้วยนกยักษ์ลำใหญ่ คนไทยทำได้…คนไทยใจมีปีก

ฝันย่อมเป็น ของคน ผลของความมุ่งมั่น โลกใบนี้มีเรื่องนับพัน อัศจรรย์เกินกว่าคาดเดา

อาจจะแพ้แต่ ยังไม่พ่าย ประสบการณ์มากมายจะสอนเรา ในนาทีที่แตะเมฆขาว โลกจะรู้ว่าเราคือใคร

เหนือพื้นดินยังมีท้องนภา เหนือแผ่นฟ้ามีประวัติศาสตร์ไทย เขียนตำนานด้วยนกยักษ์ลำใหญ่ คนไทยทำได้…คนไทยใจมีปีก

ฟ้ากว้างใหญ่ วัดหัวใจคนแกร่ง ให้ร่วมแรงเดินหน้าไปสู่จุดหมาย ต้องนับหนึ่งเป็นครั้งที่เท่าไหร่ ตราบมีลมหายใจเราต้องบิน

เหนือพื้นดิน ยังมีท้องนภา เหนือแผ่นฟ้ามีประวัติศาสตร์ไทย เขียนตำนานด้วยนกยักษ์ลำใหญ่ คนไทยทำได้…คนไทยใจมีปีก

รักสยามเท่า ฟ้า รักสยามเท่าฟ้า รักสยามเท่าฟ้า

วันที่ฟ้าอยู่ใต้ฝ่าเท้า จากเมฆขาวมองลงมาเบื้องล่าง ปีกในหัวใจเรากาง ฟ้าว่ากว้าง…ใจกว้างกว่าฟ้า

*** โอ้เด็กน้อยกลอยใจของพี่เอย

เพิ่งผ่านฝนล้อลมพ้นทนแดดหนาว

ชั่วเสี้ยวใจพัดใบแกว่ง

ใบน้อยเจ้าอ่อนแรงสิ้นแสงเหลือค่ำคืน

* ใบไม้เจ้าร่วง  ใบไม้เจ้าร่วง  ใบไม้เจ้าร่วง

**  หลับเถิดหนานิทราฝันนิรันด์เถิด

แดดลาลับพ้นตนคนพ้นขวากหนาม

ชั่วชีวิตคนนิทราเปลี่ยน

ยังเหลือรอยขีดเขียนบันทึกไว้แทนตัว

คืนสู่อ้อมใจ

แสงจันทร์กระจ่าง ส่องนำทางสัญจร คิดถึงนางฟ้าอรชร ป่านนี้นางนอนหลับแล้วหรือยัง
แสงจันทร์นวลใย ข้ายังจ่อมจมอยู่ในภวังค์ เรไรเสียงไพรแว่วดังยิ่งฟังยิ่งเหงาจับใจ….คิดถึง
เดินทางกลางคืน กลางหมู่เดือนและหมู่ดาว แหงนมองฟ้าดั่งมองหาเงา ของเยาวมานอยู่ในสายลม
ผู้ ใดสอนเจ้า นำทางเหน็บหนาว และ ขื่นขม น้ำตาหยดหยดทุกข์ระทม พร่างพรมอยู่ในสายตา… หวั่นไหว
*เอาใจและร่าง ออกมาวางเดิมพัน เดินทางไกลอยู่ใต้แสงจันทร์คิดถึงทุกวัน คิดถึงทุกคืน
คิดถึงคนรักชุ่มชู ใจให้เกินฝืน โอ้ฝันอยู่ทุกค่ำคืน ในคืนที่มีแสงจันทร์…..อ่อนหวาน
เอา ความฝันใฝ่ สองเราไว้ที่ปลายฟ้า เดินทางผ่านสายธารเวลา ขอให้ศรัทธา อย่าลืมลางเลือน

รอแสงสว่าง อรุณรุ่งรางมาเยือน ฝากใจไว้กับแสงดาวเดือน ขอให้มาเยือนอยู่ในนิทรา….หลับฝัน
(ซ้ำ*)
รอ แสงสว่าง อรุณรุ่งรางมาเยือน ฝากใจไว้กับแสงดาวเดือน ขอให้มาเยือนเธอในนิทรา

ชอบบรรยากาศ แห่งการได้ร่ำ … เมรัย
ร่วม วงกับเพื่อน … รู้ใจ จะหาสุขใดไม่มีเปรียบปราน

รื่นรสบรั่นดี น้ำแข็งโซดา เคล้าอารมณ์พลัน
ก็เปิดประตูสวรรค์ ชั้นโสดาบัณ แห่งวันเมาๆ

เพื่อนกินหาง่าย แต่เพื่อนรู้ใจ นานๆ เจอ
อย่า เกรงใจ โถอ้ายเกลอ น้ำมีดีกรีซื่อสัตย์ต่อเรา

ดื่มน้ำอัมพัน ดื่มฝันอัมพร อ้อนลมชมดาว
ร่วม เด็ดบางดวงโลมเร้า มาเล้ามาโลม สมใจทุกคืน

* อารมณ์ … ในรสของแอลกอฮอล์
โกวเล้ง ยังเมาไม่พอ แม้มรณา เพราะเหล้าหยิบยื่น
ท่านสุนทรภู่ ชิต บุรทัต หยัดยืน
ยาขอบและคน อื่นๆ ล้วนเป็นตัวยื่น เสน่ห์เมรัย

แดดร่มลมแผ่ว มานั่งชนแก้ว ริมคลอง
ไม่ มีบรั่นดี สีทอง ก็มีบรั่นดอง ชุ่มใจ

นักร้องดนตรีกีต้าร์ช้อนชาม จะนำเราไป
สุขาวดี รำไร เลี้ยงดวงฤทัย สหายสุรา

เรือรักกระดาษ   คลื่นสาดในธารมายา

โลกีย์บังตา  บังใจอ่อนไหวไหวเอน

นาวาสุขสม   ไม่นานก็ล่มสลาย

อยากจูบรูปกาย ไขว่คว้า ได้เพียงรูปเงา

ห่าง  กันเเปรผันบอกรักคนอื่น

ข้ามคืน…หยิบยื่นความสาวให้ชม

ดอกไม้กลิ่นเเรงล่อเเมงตัวผู้มาดม

เเลกร่างเสพสม   ยอมตรมเพื่อหารักจริง

ยามรักหนีจาก        รักฝากปวดร้าวนานา

เก็บซ่อนน้ำตา      เย็นชากับความรักลวง

รักเเสนสุดหวง   รักลวงรู้ตัวเมื่อสาย

เสน่ห์เรือนกาย  เสพได้เเค่เพียง กามา

เหมือนชีวิตได้ผ่านเลยวัยแห่งความฝัน
วันที่ผ่านมาไร้จุดหมาย
ฉัน เรียนรู้เพื่ออยู่เพียงตัวและจิตใจ
เป็นมิตรแท้ที่ดีต่อกัน

เหมือน ชีวิตผันผ่านคืนวันอันเปลี่ยวเหงา
ตัวเป็นของเราใจของใคร
มีชีวิต เพื่อสู้คืนวันอันโหดร้าย
คืนที่ตัวกับใจไม่ตรงกัน

คืนนั้นคืนไหน ใจแพ้ตัว
คืนและวันอันน่ากลัวตัวแพ้ใจ
ท่ามกลางแสงสีศิวิไลซ์
อาจ หลงทางไปไม่ยากเย็น

คืนนั้นคืนไหน ใจเพ้อฝัน
คืนและวันฝันไปไกล ลิบโลก
ดั่งนกน้อยลิ่วล่องลอยแรงลมโบก
พออับโชคตกลงกลางทะเลใจ

ทุก ชีวิตดิ้นรนค้นหาแต่จุดหมาย
ใจในร่างกายกลับไม่เจอ
ทุกข์ที่เกิดซ้ำ เพราะใจนำพร่ำเพ้อ
หาหัวใจให้เจอก็เป็นสุข

คืนนั้นคืนไหน ใจแพ้ตัว
คืนและวันอันน่ากลัวตัวแพ้ใจ
ท่ามกลางแสงสีศิวิไลซ์
อาจ หลงทางไปไม่ยากเย็น

คืนนั้นคืนไหน ใจเพ้อฝัน
คืนและวันฝันไปไกล ลิบโลก
ดั่งนกน้อยลิ่วล่องลอยแรงลมโบก
พออับโชคตกลงกลางทะเลใจ

ทุก ชีวิตดิ้นรนค้นหาแต่จุดหมาย
ใจในร่างกายกลับไม่เจอ
ทุกข์ที่เกิดซ้ำ เพราะใจนำพร่ำเพ้อ
หาหัวใจให้เจอก็เป็นสุข

ทุกข์ที่เกิดซ้ำ เพราะใจนำพร่ำเพ้อ
หาหัวใจให้เจอก็เป็นสุข