ครั้งหนึ่งหน้าท้าวสุรนารี เคยได้มีหนุ่มสาวคู่เคียงสาบาน ต่างว่าจะรัก ไม่เปลี่ยนแปรชั่วกาล หากใครผิดคำสาบาน ให้มีอันเป็นไป
พ้นผ่านครั้งนั้นไม่นานต่อมา โอ้อนิจจาฝ่ายสาวก็แปรผันใจ กลับมอบความรัก ให้กับชายอื่นไป
หนุ่มหนึ่งเขาตรอมใจ ชอกช้ำมาหาย่าโม
* หนุ่มคนนั้นก็คือฉันนี่เอง อยากจะตะเบ็ง เปล่งเสียงร้องไห้โฮ มาถอนสาบานต่อหน้าย่าโม ด้วยใจสุดช้ำเซโซ
เหมือนคนจวนสิ้นใจ
ย่าโปรดยกโทษให้เธอไปดี อย่าให้มีขื่นขมระทมอันใด ลูกสุดแสนรัก อยากให้เธอสุขใจ ย่าโกรธแค้นเคืองใด
ลูกขอรับไว้ผู้เดียว
(ซ้ำ **)